Momhistoire

Een week verder, niet langer terug bij af. Een week vooruit, met vertrouwen of net niet. Hoe het allemaal begon, herbegon…

Jullie herinneren zich wellicht het einde van mijn (s)t(r)ijdperk. 14 December 2022 zou mijn laatste ingreep worden. Damocles hield zijn zwaard weer niet meer goed in de hand en op 18 december mocht het weer door mijn lijf bungelen. Het was alweer een ferme deuk in het vertrouwen in mijn lichaam. Maar vanaf dan, vooruit, no way back! Het herstel kon beginnen. Het was best pittig met een gezin van drie, maar mijn vangnet stond weer in volle staat van paraatheid dus no worries.

6 lange weken in een korset geheven. Ik geef toe, echt smakelijk voelde ik mezelf niet. Maar die dag dat het uit mocht? Ik had nog net geen vuurtje gestookt voor de rituele verbranding. Ik voelde me bevrijd, herboren, in mijn oude lichaam. Wel had dat lichaam van mij zich eraan gewend gemaakt extra plaats te hebben via de diastase. Want een zware maag die ik toen had!

Het moet in de laatste week van het korset ergens geweest zijn dat ik me zorgen maakte. Die maag bleef maar lastig doen en ik weet het aan het beklemmende gevoel van die dichtgesnoerde elastiek. Tot op een bepaald moment Murphy er ook weer zin in kreeg. Mijn maag zei stop en rechtsomkeer maken was het enige toegestane manoeuvre. Ik bedacht me nog dat er wel wat buikvirusjes de ronde deden. Maar na de recatapultatie van mijn verorberde toastje en mijn maaltijd van de vorige dag, voelde ik me weer als een hoentje. Mijn buik was ook terug plat. Sinds enkele weken durfde die wat op te zetten.

De dagen passeerden verder. Damocles was in congé en Murphy had recup genomen wegens een zoveelste burn-out. Alleen die zware maag daar moest ik nog vanaf zien te komen. Ik voelde mijn eetlust minderen en mijn maag opzetten. Misschien nog iets meer dan voordien, maar niet in extremis. Tot 2 weken later alweer een projectiele recatapultatie. Deze keer tijdens het rijden, op een rond punt. Niet aan te voelen komen, nog minder tegen te houden. De geweldige smoothie met rode vruchten van de ochtend kleurde mijn hele auto-interieur prachtig roze. Het geurtje dat er bij kwam, was net iets minder idyllisch. (Ps: alles helemaal vlek- en geurvrij gekregen met schoonmaakazijn uit de Action – geen sluikreclame)

Alweer nadien datzelfde gevoel van verlossing. Alleen werd die opgezette maag op de duur een echte bol. And again, die buik zag er niet meer uit… Enkele dagen later zat ik bij de huisarts en al gauw werden de nodige stappen ondernomen richting gastro-enterologie. Na een reeks onderzoeken blijk ik de trotse bezitter van een nieuwe diagnose, gastroparese. In mensentaal: mijn maag is Ne luie zak…Hierdoor blijft alles dus veel te lang zitten. Op zich een betere diagnose, dan het eerdere vermoeden van een darmobstructie door de vele operaties. Verdict? Chronisch medicatie en maaltijden spreiden. En die bol? Ja daar moest ik maar mee leren omgaan. Die zou misschien wel verdwijnen eens de therapie beter op punt staat.

Een week later had ik terug controle bij de chirurg. En het was duidelijk… Damocles lag niet meer op zijn strand en Murphy had ook weer zijn tweede adem gevonden na zijn kortstondige burn-out ten gevolge van zijn workaholic-gehalte. Een re-integratie traject had hij niet nodig. Hij stond klaar met zijn cocktail voor de volgende burn-out. Dat projectiele recatapulteren had namelijk een deel van de operatie teniet gedaan. Door de hoge druk was het om zeep en dat was dan die bol. Op zich was ik ook een beetje opgelucht dat ik er niet zomaar vrede moest mee nemen, maar het betekende ook alweer een operatie. En zo geschiedde, met een erg bang hartje ging ik een week geleden terug onder het mes. Met een nóg banger hartje hoop ik dat alles nu wel oké blijft. Het korset is weer voor 6 weken mijn trouwe vriend… Maar hé, we leven nog hè, mijn lijf bewijst nog maar eens hoeveel het aankan. Het koppeke soms net iets minder… En nu maar hopen dat die laatste burn-out hem doet beseffen dat er meer is in het leven dan werken en hem leidt tot zijn prepensioen. Ze hebben genoeg gewerkt me dunkt…

Op 14 december 2022 mocht of beter moest de ingreep doorgaan. Ik zou een
reconstructie van mijn helden hun huisje krijgen. Of laten we zeggen van hun
grondgebied, want dat huis werd al even geleden gesloopt. We besluiten het
grondgebied verder als natuurlandschap te zien en er niet langer bebouwing op
toe te laten. Dus… een reconstructie van mijn buik. Ik noem het bewust
reconstructie, van correctie is niet langer sprake. De operaties in 2021 hadden
duidelijk hun tol geëist en om het in de ogen van een leek te zeggen, het zag
er niet meer uit. Een diastase die op heel wat plekken wat breuken vertoonde en
algemeen een gemiddelde breedte heeft van 10 cm. Echt veilig was dat niet
langer. Wanneer ik dacht dat er een beetje vetmassa zich daar gezellig thuisvoelde,
had ik het mis. De diastase was zo immens dat mijn ingewanden er hun weg naar
buiten probeerden in te banen. Enkel een dun huidvlies hield hen nog tegen. Je
begrijpt, dat het voor mijn veiligheid was dat er werd ingegrepen. Anders zou
een simpele stoot fataal kunnen zijn. Wie me kent, weet dat ik hiervoor weinig
nodig heb.

Die bewuste woensdagochtend rijden we erg vroeg naar het ziekenhuis in
Knokke waar een arts zo attent was mij te willen opereren. Ietwat zenuwachtig,
genuanceerd misschien extreem zenuwachtig, stapte ik de inkomhal binnen. Geen
UZ-gevoel deze keer, maar het cleane decor van AZ Zeno mocht mij verblijden.
Hier zou de diastase van 10 cm vermoord worden. Hier zou mij een esthetisch
mooie buik bezorgd worden.

Enkele uren later nam ik van manlief vrijwel rauw afscheid. Het moest
allemaal plots supersnel gaan waardoor we eigenlijk niet voorbereid waren op
dat afscheid, maar goed, ik had er vertrouwen in. Hij misschien net iets minder.
Eens de voorbereidende zaal binnengerold, kwamen daar toch heel wat
herinneringen naar boven. Ik besloot voor de zoveelste keer mijn verhaal te
vertellen aan de verpleegkundige van dienst omdat dat voor mij gewoon oké leek.
Omdat dat voor mij gewoon nodig was. Ook de chirurg in kwestie, heeft ten alle
tijden geluisterd naar mijn verhaal. En ook al is dit voor hem de zoveelste
ingreep, hij minimaliseerde mijn angsten nooit! Hij normaliseerde mijn
onzekerheid door ons verleden. Ik werd het operatiekwartier binnengebracht en
huppelde de tafel op. Mijn armen werden vastgemaakt en mijn naar goeie gewoonte
slechte grapjes kwamen boven. De operatie kon beginnen. Ik voelde de vloeistof
weer naar binnenstromen en werd overmand door angst. Angst omdat dit gevoel me
zo bekend was. Ik voelde alweer hoe snel dit binnenliep, het brandde. De angst
gebood me dit aan te geven, omdat dit iets is wat me zo ingehamerd was. Ze
baseren zich enkel op wat jij als patiënt aangeeft. Angst voor wat komen zou,
angst voor het onwetende. Ik voelde de vloeistof binnenlopen en tegelijk mijn
bewustzijn wegebben.

Na wat voor mij slechts luttele seconden leken, werd ik wakker, na
respectievelijk enkele uren. De operatie was begonnen omstreeks 11u30 en het
moet ergens een uur of 6 à 7 zijn geweest waarop ik terug bij zinnen was. Ik
had pijn, maar niet langer vergelijkbare pijn met die van toen. Het was eerder
een gevoel van verslagenheid, een gevoel van immobiliteit dat me iets te bekend
voorkwam. Maar ik nuanceerde, het was voorbij, helemaal voorbij. Gedaan met
onze strijd. De strijd van 2021 mocht eindelijk gestaakt worden, succesvol
beëindigd eind 2022. Een strijd van bijna 2 jaar waar er voor mij sprake was
van drie operaties, maar waar ook voor Lucille een heftig parcours aan
vasthing.

Na twee nachtjes mocht ik het ziekenhuis verlaten en eindelijk huiswaarts
keren bij mijn helden. Ik voelde me, ja, quasi sterker dan ooit tevoren. Ik was
blij dat ik die heldentroep thuis terug in mijn armen kon sluiten. Voor mij,
voorbij!

Zondag 18 december. Ik sta op met een beurs gevoel. Manlief besluit
pannenkoekjes te bakken als ontbijt. Eén van zijn vele gewoontes die hij toch
wel door de jaren heen heeft weten binnen te sluizen. Ze smaken min of meer,
maar niet zoals het hoort. Goed, ik besluit het rustigaan te doen. Het moet
ergens omstreeks de middag geweest zijn dat ik me toch minder en minder begon
te voelen. Ik besluit een onstekingsremmer te nemen, want heb ergens het gevoel
dat er iets niet helemaal pluis is. Iets dat niet zomaar met een doodgewone
paracetamol op te vangen is, want dat moet ik wel toegeven. Ik kan me thuis
best wel behelpen met de eerste trapspijnbestrijding. Op een tramadolletje in
de avond na dan. Maar of ik die nu neem voor de pijn of om gewoon wat
makkelijker te slapen, dat laat ik in het midden. Ik kan alleen maar zeggen,
dat in een halfzittende houding slapen voor de komende 6 weken, best een
challenge is.

Nu voelt het echter anders. Ik neem de Ibuprofen, in de hoop dat het alles
wat kalmeert. Maar de pijn wordt alleen maar erger. Alsof de trauma’s nog niet
genoeg zijn geweest, voel ik aan dat dit echt niet oké is. Ik bel naar de
dienst waar ik werd opgenomen en doe mijn relaas. Ze geven aan dat het
misschien toch beter is om ons richting spoed te begeven. In Knokke, Knokke
God. Waarom moest dat ook alweer op meer dan een uur rijden van ons thuis zijn?

Het was barkoud en de weg werd elke minuut gladder, spekglad. Meer dan een
uur helse pijn in de auto, onwetendheid, angst en 1000 chauffeurs die hun auto
maar amper konden controleren. Maar vooral die pijn, een pijn die me te goed
terugkatapulteerde in dat gevoel van begin 2021. Ik noem onszelf wel vaker
helden, een echte held ben ik echter niet, maar dit verdien ik toch ook weer
niet? Na alles? We reden verder, maar de pijn leek me te overstijgen. Ik trek
mijn stoute schoenen aan en bel in horten en stoten het gsm-nummer dat me
contacteerde voor de afspraak. Het blijkt het telefoonnummer te zijn van de
professor zijn vrouw. Ze stelt me meteen gerust en geeft aan dat ik toch
misschien beter naar de privé-praktijk kom, zodat we geen tijd verliezen en haar man mij onmiddellijk kan helpen. Hij zal voor mij zorgen totdat ik beter ben,
verzekert ze mij. Klinkt in ieder geval beter dan op deze manier uren te
verslijten in de wachtzaal van de dienst spoedgevallen.

Enkele minuten later krijg ik een oproep van een anoniem nummer. Dit blijkt
de prof. te zijn. Hij stelt me enkele vragen en klinkt ook ietwat ongerust. Hij
besluit zelf naar het ziekenhuis te rijden en mij daar alsnog te zien. Hij
dringt er ook op aan zeker niets meer te eten of te drinken. Dit tot hij mij
gezien heeft. Ik voel de bui al hangen… Dit is niet oké. Enkele uren later
krijg ik alsnog een injectie met vloeistof die me in dromenland zal brengen.
Alweer de operatietafel op…

Wat blijkt? Ik lijk een nabloeding te hebben. De harde “stenen”
net onder mijn huid hadden het blijkbaar al verraden. Maar ik verkeerde nog in
de ontkenning, overmand door alweer angst, pure paniek, blinde paniek. Na een
klein uurtje word ik terug wakker en voel ik dat de zwelling is afgenomen. Tegelijk overstelpt me een vreemd gevoel. Ik kan het niet beter omschrijven dan een claustrofobisch gevoel. Alsof ik gevangen zit in mijn eigen lichaam, een lichaam dat ongecontroleerd trilt. Ik wijt het aan mijn lichaamstemperatuur, maar zelfs met een half warmtekanon onder mijn lakens, blijft mijn lijf stuiptrekkingen doen. Ik vraag iets om me te kalmeren. Tot op vandaag weet ik nog steeds niet of dit gevoel te verklaren is. Was het een reactie op de narcose? Of een traumatische gebeurtenis die me zover bracht? Het is in ieder geval iets dat me nog steeds een beklemmend gevoel geeft, wanneer ik eraan terugdenk.

Wat later krijg ik het mooiste cadeau dat ik ooit van een onbekende mocht
krijgen. De dochters van de professor hadden elk een prachtige tekening gemaakt
omdat ze zo hard geschrokken waren van wat er was gebeurd. Wellicht door de
reactie van hun papa. En zo zie je maar… Zelfs de meest gerenomeerde profs
zijn ook doodgewone papa’s. Dikke dankjewel daarvoor! Alweer iets van oogjes en
naaldjes. Weliswaar niet in die mate als toen, maar alweer dikke pech. PECH,
met stip het woord van de afgelopen jaren dat ik officieel het meeste haat.

En dan nu naar huis, definitief, voor altijd, om nooit meer terug te keren,
om te leven, samen, wij vijf!

Men blikke terug

Een jaar is voorbij… Een jaar geleden ging ik nogmaals door een hel. Een fysieke hel, minstens een even grote mentale hel. Mijn fysieke herstel duurde een hele tijd, het mentale nog net iets meer. Maar intussen kan ik zeggen dat mijn neus terug in de juiste richting wijst. Dat ik quasi volledig uit mijn dal ben. Dat het een deel van mezelf is geworden dat ik weiger zomaar een plekje te geven. Net omdat het een deel is van ons verhaal. Ook omdat het me op een manier getekend heeft. En daarmee doel ik niet perse op de negatieve zin van het woord. Het is alsof ieder kind me steeds sterker maakt in mijn kijk op het leven. Misschien zelfs mijn kijk op de wereld. Mijn kijk op mezelf.

Ik geef toe, angsten nemen het nog vaak over. Angst dat mijn lichaam het alsnog een keer zou opgeven, dat mijn lichaam me terug zal teleurstellen. Anderzijds besef ik dat datzelfde lichaam onnoemelijk sterk moet zijn om dit hele avontuur op deze manier te kunnen hebben doorstaan.

Dankbaar, elke dag opnieuw. Wanneer ik kijk naar die rijkdom die hier thuis rondhuppelt. Ze zijn alles waarvan ik ooit droomde. Zij zijn het, die dit alles het waard maakten. Ook dankbaar voor die brute pech, omdat die mijn kijk zo sterk beïnvloedt. Nog steeds, dag na dag. Vergeten zal ik het nooit, maar ik neem het mee in dat rugzakje. Niet langer als lood, maar als veertjes die me helpen mijn vleugels wijder uit te slaan en te vliegen, samen naar ons geluk…

Dankbaar, voor het lot dat me deze pech bracht, dat me deze wijsheid bracht, dat me deze helden bracht…

En dan nu? Baai, baai… tot nooit meer! (Uiteraard gericht aan het monster)

September loopt op z’n einde. Die eerste weken waarin je nog vol goeie
voornemens aan de schoolpoort, nog vóór de bel gaat, tracht te staan. Ik had ze die voornemens, helaas sneuvelden ze al na week 1. Die week die dit jaar amper 2 dagen duurde. Ja, die! Op die zeldzame momenten dat ik er dan ben, komt de smalltalk wel eens naar boven. September, drukke maand. De kinderen moeten hun ritme nog vinden, ouders misschien nog net iets meer. En terwijl we boeken kaften, trachten we ook de puzzel te maken voor ons onbetaald bijberoep, taxichauffeur.

Sinds dit jaar nog pittiger dan tevoren. Mooi beseft dat taxichauffeur nog een best vermoeiende job kan zijn. Maar op het einde van die bijna dagelijkse rush, plof ik me neer met enorm veel voldoening. Voldoening dat alles wat ik wou doen, moest doen, dat ik het kon doen, het is gedaan. Klinkt misschien voor velen onbekend. Mijn stokpaardje, planning.

Al sinds mijn studies werd duidelijk wat een planner ik ben. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik toen beter kon plannen dan uitvoeren. Maar het was een proces. Ik krijg het nog steeds warm van blanco agenda’s en nieuwe pennen. Maar sinds enkele jaren ben ik dan toch volledig gezwicht voor een digitale agenda. Al bleef ik misschien ietwat ouderwets tot vorig jaar geloven in een beter overzicht op papier. Sinds dit jaar is dat anders. Ik besefte dat een digitale agenda er altijd netjes uitziet, ik kan wijzigen waar ik wil, maar vooral dat mijn kleurencode heilig is.

Dat begon een kleine 6 jaar geleden. Ik begon een nieuwe job, waarin heel wat meetings de scepter zwaaiden. Niet langer een maandelijkse teammeeting, maar dagelijkse outlookuitnodigingen. Al heel snel gaf ik kleuren aan ieder type meeting. Geel voor teammeetingen, grijs voor face to faces, blauw voor algemene meetingen, rood voor trainingen, groen voor privézaken en paars, dat was verlof. Minstens even belangrijk.

Intussen zijn we nog 2 helden rijker en heeft iedereen zijn agenda een plaatsje gekregen in die van mij. Geloof me, die kleurboek geeft me zoveel rust. Ik raad dan ook echt aan om agenda’s te delen. Helaas is dat hier niet helemaal mogelijk omdat die van mij vasthangt aan mijn job, maar goed, ook daarvoor fixte ik een oplossing. Oké, ik geef toe, ik print mijn agenda een week op voorhand af. Gewoon zodat iedereen het overzicht heeft.

Al in de zomervakantie begon ik op te lijsten wat wekelijkse “moetjes” zouden worden. Een enorm lange lijst. Het deed me wel inzien dat ik geen modale kinderen heb. Maar goed, dat maakt mijn leven zo boeiend, hè. Ze hebben alle drie hun zorgen. Maar wat werd ik blij van dat gepuzzel. Ik kreeg het er allemaal in! En belangrijker, er zat vooral ook echt tijd voor mezelf in. Anders dreigt hun chauffeur snel verzeild te geraken in een parentale burn-out. Preventie is alles hè mannekes.

Door wat ons vorig jaar overkwam, besloot ik ook eens op te lijsten wat ik zelf graag had gedaan in het verleden, maar door omstandigheden nooit had kunnen doen. Ik besef nu dat het leven echt kort kan zijn. Ik wil er dan ook alles uithalen wat mij gelukkig kan maken. Prioriteiten, met een prioriteitenlijstje, dat is waarnaar ik wil leven.

Ik werk momenteel nog steeds maar 60%. Dat geeft me extra ruimte, maar die vul ik bewust niet in. Het is immers echt wel de bedoeling dat ik terug aan de slag kan in een ander ritme. Al geef ik mezelf wel de vrijheid om zolang de kinderen klein zijn in een regime van 4/5 te werken. Een dag waarop ik wat foodprepping doe, really hier zweer ik bij, mijn huishouden, de boodschappen en nog meer planning, de menuplanning. Klinkt vermoeiend, maar voor mij geeft het rust. Elke week een menu dat er op het eerste zicht telkens anders uitziet, maar op zich qua basis steeds dezelfde is. Het maakt de keuzestress beperkter. Een vaste vleesdag, visdag, veggiedag, pastadag, eenpansgerechtdag,…

Die extra ruimte die ik dan nu nog even heb, vul ik in met schrijven, wandelen, de stad af en toe intrekken, kappersbezoekjes, bij de schoonheidsspecialiste langsgaan en mijn gewone huishoudelijke taakjes, die ik normaalgesproken dan ‘s avonds zal doen. Dat geeft me dan nu, in deze herstelperiode, de ruimte om wat sneller tot rust te komen, zodat dat uitgeputte lichaam van weleer terug op de plooi komt.

Hoe begon ik aan die planning? Ik zei het al, lijstjes. Maar alvorens alles overal in te proppen, besloot ik ook een “vrije avond” te voorzien. Zo eentje waarvan je weet, die dag moet ik me voor niets of niemand haasten. Vervolgens plande ik elke dag een leeg half uurtje in. Dan alle “moetjes”, ook de taxiritjes. Later zou ik er een persoon aan koppelen. Want we zijn met 2, dus soms verdelen we die dingen.

Terwijl ik al die moetjes erin zette, kreeg mijn agenda veel kleur. De hubbyheld zijn werkplannen zetten we er niet in, ik weet gewoon dat hij elke dag werkt en hij zal zijn einduur aanpassen aan zijn eventuele ritjes. Zijn privé afspraken kregen donkergroen. Puur voor de veiligheid, want zijn planningskills beperken zich vooral tot zijn job, voor de rest ben ik zijn wandelend agenda. Ik gewoon groen, hij donkergroen. Groen zijn dus oudertaakjes. De grote held kreeg paars, de kleine held oranje en de mini heldin roze. Toegegeven het is niet mijn gebruikelijke palet. Maar een agenda met aardetinten gaf me net iets minder overzicht.

Wat staat er dan allemaal op hun planning?

Voor de hubbyheld beperkt zich dat tot af en toe eens een kine afspraak, zijn wekelijks loopmoment en een avond voor zichzelf.

De grote held, dat is een ander paar mouwen. 3 keer atletiek, 2 keer muzikale vorming, een uurtje drumles, 2 keer een zorgmomentje en een halve dag Scouts. Hij heeft sinds dit schooljaar ook een eigen agenda, weliswaar op papier, waarin hij die hobby’s en zijn huiswerk plant. Geheel eigen initiatief. Het geeft hem rust. Appel? Perenboom?

De kleine held, voorlopig nog iets beperkter. 2 keer Suzuki (dat is zijn muziekles, later meer daarover) en 1 keer een ander zorgmomentje.

Bij de mini heldin houden we het voorlopig nog vooral bij “moetjes”. Dan spreek ik over doktersbezoekjes en andere zorgmomentjes.

Last but not least, de jongens krijgen ook hun taakjes. Geen grote zaken. Maar kleine dingen waardoor ze kunnen bijdragen. Het leert hen zoveel voor de toekomst, ze vinden het (meestal) fijn en het geeft ons als ouder enorme hulp (en slecht gevulde kasten, maar dat nemen we erbij).

En voor mezelf? Er kwam wel iets leuks achter een hoekje piepen. Daarover wijd ik graag een volgende keer uit…

Kriebels… zo wordt het vaak genoemd. En dat zou het ook moeten zijn. Die spanning voor het onwetende, loslaten van een stukje vrijheid. Vrijheid van gedachten, vrijheid van prestaties,… Een vrijheid die heel wat betekent voor jou. Waar je bij het begin soms moeilijk mee om kan, maar een vrijheid die je uiteindelijk ook rust brengt.

Dan, na 2 lange maanden is die dag daar terug. En de verwachtingen maken minstens even grote indrukken als wat de realiteit je straks zal brengen. Een nieuwe klas, vertrouwde gezichten.

Het is 01h49, ik ben nog wakker. Omdat ik misschien net als hem de spanning voel? Misschien wel een beetje. De grootste oorzaak van mijn nachtelijk schrijven, is echter zijn aanwezigheid.

Hij deed zijn best om op tijd het bed in te gaan, gaf zelf weinig aan van hoe hij zich voelde. Maar zijn ogen spraken boekdelen. Intussen luttele uren later, lig ik nog steeds in een acute staat van paraatheid. Ik hoorde hem al meermaals luidop dromen de afgelopen uren. Hij ligt te zweten en is onrustig, alsof niet hij, maar de echte storm door zijn toch nog kleine lijfje raast. Niet helemaal tot rust te brengen, zeker niet wakker te krijgen.

Het maakt me verdrietig en tegelijk weer boos. Waarom legt hij de lat voor zichzelf zo hoog? Hij gaf eerder aan ze niet perse hoog te leggen of angst te hebben voor de prestaties zelf. Eerder voor hoe hij het als persoon verwacht wordt aan te pakken. Voor hem de grootste prestatie.

Ik heb alle vertrouwen dat de juf hem zal liggen en met hem mee zal groeien in zijn proces. Maar hij kan dit nu nog niet vatten, laat staan het naast zich neerleggen.

De vakantie deed ons alle 5 deugd. Een vakantie die we zo hard nodig hadden. Iets wat iedereen nodig heeft. Batterijtjes opladen zoals ze zeggen. Onze batterijtjes waren alles behalve opgeladen. En wil nu net lukken dat hij wel vaker met accuprobleempjes sukkelt. Hij is vorig schooljaar niet met dat volle batterijtje kunnen starten en dat speelde hem vaker parten. Intussen is hij gegroeid, 147cm puurheid, vooral gegroeid in zijn “zijn”. Hij is vaak meer beheerst, maar dat uit zich ook iets te vaak in het minder open zijn over wat hij echt voelt. In het verleden was dat al erg moeilijk voor hem. Enkel thuis kon hij het nog wel. Maar we merken dat hij met ouder worden nog meer in zichzelf nadenkt. Gelukkig hadden we deze week nog wel onze momentjes van praten. En ik hoop dat ze genoeg waren. Maar ook dan besef ik dat hij niet langer mijn kleine jongetje is, maar een held in de prepuberteit. Niet perse in het provocerende, eerder in het in zichzelf gekeerd gaan ten opzichte van anderen. Hij laat alleen toe wie hij wil. Op zich iets wat hij altijd al deed, alleen doet hij dit nu meer beredeneerd en rustig.

Angst, slechte raadgever. Maar ik hou mijn hart vast wat het overaanbod van prikkels de komende dagen zal doen…

Ik wil die eerste schooldag niet te zwaar laten binnenkomen en vooral terugdenken aan de fantastische zomer die we voor het eerst met ons 5 mochten hebben. Nog nooit vloog een vakantie zo hard voorbij (op die laatste anderhalve week na dan waarin de helden plots de grenzen van elkaar probeerden op te zoeken).

Hij genoot zichtbaar heel hard van zijn kamp met de scouts. Elk jaar opnieuw zien we hem daar groeien en bloeien. Ook onze vakantie was een schot in de roos. Eindeloze zwoele avonden waarin hij maar wat graag mee filosofeerde met de “grote mensen”, vrijheid waarmee hij maar wat graag perfect omging, uitstapjes, ook als een wervelwind helpen in de B&B,… Kortom, hij kon alweer zalig zichzelf zijn.

Maar de kers op de taart, zijn pluim, die verdient hij wel voor de vriendschappen die hij er smeedde. Vriendschappen die bestonden uit plezier en respect. En dat is zijn grootste groeipuntje deze zomer geweest.

Ik genoot, hij genoot, we genoten met z’n 5. Maar het is goed geweest, de structuur mag wederkeren… want moeder heeft het toch efkes gehad 😅

1 september, storm in het hoofd, een storm aan gedachten…

Donderdag, 19 augustus 2021, omstreeks de vooravond. Al een goeie 3 weken, nog meer gekluisterd aan mijn ziekenhuiskamer. Mijn lichaam geeft krachtige signalen dat het op is, op gestreden. Maar mijn hoofd blijft vechten. Ik moet en zal deze heldin gezond op de wereld zetten, al moet dat ten koste van mezelf zijn. Ze bewees al sinds week 7 hier te willen zijn, dus wie ben ik om haar de kans op een leven te ontnemen. Het ziet er al een tijdje naar uit dat mijn lichaam het overneemt van mijn hoofd. Maar ik besef dat ik die 2 extra weken voor de minimum termijn nog moet volhouden om haar die kans op leven ten volle te geven. Al 3 weken gekluisterd met alle mogelijke middeltjes om die arbeid stil te houden. Keer op keer lijkt mijn lichaam sterker, maar steken de artsen er een stokje voor. Objectief gezien weten we allemaal dat ze er niet zomaar uit zal “vallen”. Mr. Placenta “Gravidaris”, zoals ik hem altijd noemde, zat namelijk helemaal in de weg, maar dat wou niet zeggen dat mijn lichaam niet schreeuwde om ermee op te houden. De risico’s op levensbedreigende bloedingen stijgen met de dag. We stretchen ons fysiek, maar minstens even hard mentaal.

Die bewuste donderdag blijkt er geen houden meer aan. Ik voel de spanning meer bij iedereen die voor mij zorgt dan bij mezelf. Ik schijn mijn angsten te verdringen en kruip alweer in mijn overlevingsmodus. Ik moet en zal jou een kans op een volwaardig leven geven. Alles wordt in gereedheid gebracht, bloed wordt ondenkbare keren geprikt. Ik maak mezelf wijs dat dit niet veel te betekenen heeft. Ik heb immers mijn bloed keihard nodig, waarom zouden ze het dan nu zomaar afnemen? Toegegeven, een heel naieve en misschien wel “wishful thinking” reactie van mezelf. Er worden dingen beslist, in samenspraak met mij. Ik zal de nacht verder doorbrengen op het verloskwartier, met een constante toevoer van alle mogelijke remmers en een constante monitoring. Intussen wordt alles in gereedheid gebracht, iedereen opgetrommeld, om dan toch morgenvroeg over te gaan tot haar geboorte. Of zij het haalt, dat weten we niet, of ik het haal, daar sta ik niet bij stil. Maar misschien is dat nog het grootste risico. Artsen weten niet wat ze zullen aantreffen. Een gigantisch team wordt vakkundig voor mij samengesteld.

Vrijdag, 20 augustus 2021. Het is nog vroeg. Wellicht zullen we er later op de dag aan beginnen. Ik verblijf nog steeds in mijn roes en laat manlief nog een kleine job doen. De weeremmers geven mij het gevoel hun werk te doen, dus er lijkt nog wel tijd. Een kwartiertje later komen de artsen de kamer binnen en vertellen mij dat ze eraan zullen beginnen en enkel nog wachten tot mijn man er is. De monitor vertelt immers een ander verhaal, maar het blijkt zo dat mijn mentale vechtlust dit allemaal verdringt. Alles ging razendsnel. We kunnen nog net afscheid nemen. Hoe definitief dit afscheid kan zijn, besef ik gelukkig niet. We zijn in het operatiekwartier, wij 3, en een heel team dat vakkundig, maar met adrenaline die door hun lijf giert, de boel klaar maakt. Ik zie al het volk, maar waan me in een roes. Ik krijg overal infusen, maar de bloeddrukmeter die door mijn pols zal gaan, voel ik het ergst. We nemen afscheid en ik zie de angst in zijn ogen. Ik voel vooral opluchting… Straks heb ik jou in mijn armen… Mijn ogen vallen dicht…

Rond de middag, zie jij, na een veel te lange operatie, het levenslicht. Je wordt onmiddellijk overgebracht naar de andere vleugel om op de NICU-afdeling verder te vechten. Je hebt geluk, je bent sterk, je hebt die gevreesde extra operatie bij de geboorte niet nodig. En gelukkig maar, jouw kleine ranke lijfje had dit nog niet gekund. Je zou een stent moeten krijgen. Maar door jouw prematuriteit zou dit niet lukken. De stents zijn nu eenmaal niet klein genoeg. We hadden jou niet zo klein ingeschat van tevoren. Geen operatie dus. Een eerste zorg die wegvalt. Je start met zware beademing, maar kan al snel overgaan op een mildere vorm. Intussen lig ik nog steeds op IZ. Na ellenlange uren word ik eindelijk wakker. Manlief zit naast me en vertelt me hoe goed je het doet. Ik krijg een eerste fotootje, erg onduidelijk, maar sindsdien mijn dierbaarste bezit. Hans gaat regelmatig over en weer van ziekenhuisvleugel naar ziekenhuisvleugel. FaceTime krijgt een nieuwe dimensie. Onze eerste ontmoetingen verlopen virtueel. Maar ik voel de liefde als nooit tevoren. Ik geloof niet langer in fabeltjes van direct huid-op-huid-contact die ervoor zullen zorgen dat je band beter is. Uiteraard vind ik dat belangrijk! Maar ik voel minstens evenveel liefde als voor die andere helden van mij. Op zich, wist ik dit al eerder. Enkel de kleine held mocht ik op een normale manier leren kennen en onmiddellijk dichtbij houden.

Na enkele dagen verlaat ik IZ en mag ik eindelijk op bezoek bij haar. Ik kan nog niet uit de voeten, de NICU afdeling is krap, maar iedereen zet alles in het werk om mij met heel mijn hebben en houden naar haar te brengen. Ik word met mijn bed de zaal binnengerold en voel meteen dat tussen al die baby’s, al die vechtertjes, zij het is die bij ons hoort. Ons verhaal kan beginnen…

We verbleven samen nog een tijdje in het UZ Gent, waar we beiden moesten bekomen van ons eerste deel van het parcours. Eens thuis genoten we dag na dag en voelde ik me vooral erg dankbaar voor al dit geluk. Helaas wisten we ook, dat Damocles en Murphy nog steeds in de clinch lagen. Voor haar nog de bewuste operatie, voor mij nog steeds onwetendheid. Mr. Placenta “Gravidaris” had immers besloten nog steeds mijn lijf niet te willen verlaten. Er was dus ook een bewuste keerzijde, eentje die vooral bestond uit angst en moeilijk te ordenen gedachten. Ik was bang, maar ook boos. Boos omdat de zorgen na heel dit traject nog steeds niet voorbij waren.

In november was het dan mijn beurt om het monster uit mijn lijf te krijgen. (Hierover schreef ik al eerder “Een definitief afscheid… uitgestreden”). Tot op de dag van vandaag zijn we er nog niet helemaal, maar het einde is in zicht. Ik hoop dan ook dat ik dit voor mezelf eind dit jaar volledig kan afsluiten en met trots mijn schild van survivor kan dragen.

Murphy, Damocles, tijd om de duimen te leggen voor “Team Hero”!

Donderdag 27 januari, we zijn een jaar verder in ons avontuur en vinden dat het welletjes is geweest. Dus we besluiten richting onze tweede thuis te gaan om de laatste horde te nemen alvorens te finishen nog voor Aries Merritt (wereldrecordhouder 110m horden). Toegegeven, we hebben ze misschien niet zo snel genomen en het was net iets meer dan die 110m. Maar we namen ze met een techniek om “U” tegen te zeggen. Nu ja, niet dat we er zoveel zelf over te beslissen hadden, Moeder Natuur besloot dat het moment daar was. En maar goed dat we in deze tijd leven. De evolutie van de wetenschap zorgde ervoor dat onze heldin op vrijdag 28 januari het echte leven kreeg dat ze verdient. Met dank aan al die slimmeriken die decennia lang onderzoek doen en thesissen schrijven. Dankzij hen, kunnen zoveel zorgenkindjes zorgeloos leven. Helaas nog niet voor iedere pathologie, maar laat ze maar doen…

Mijn hartekindje heeft een aangeboren hartafwijking, met name een Tetralogie van Fallot. Een afwijking die bestaat uit 4 afwijkingen die zodanig vaak samen voorkomen, dat ene Fallot er zijn naam aan gaf. Daar brak dan die bewuste vrijdag aan. We hadden er een enerzijds stressvolle, anderzijds rustige nacht op zitten en mochten samen onze heldin naar het OK brengen. Het afscheid hakte er deze keer erg hard in, maar we besloten onze tijd te vullen met voldoende afleiding. We maakten samen een wandeling en bezochten het verloskwartier nog eens om iedereen nog eens terug te zien. De operatie duurde iets langer dan verwacht en verliep ook iets moeilijker dan verwacht, maar kende een goede afloop. We weten wel dat het hierbij niet stopt. We altijd een zorgenkindje zullen hebben, maar dat ze een volwaardig leven zal kunnen leiden. Het leven dat ieder kind verdient. De dagen die volgden waren moeilijk. Ze bleef erg lang onder sedatie en deed ons enkele keren goed schrikken. Maar nog steeds gaat mijn eeuwige dank uit naar al die zorgende handen die dag in dag uit voor alle vechtertjes het beste van zichzelf geven. Het kindercardiologenteam, de kindercardiochirurgen, de verpleging op IZ ( en dan zeker de zooo lieve A.B.), de verpleging op pediatrie, maar ook de vroedvrouwen en gynaecologen die bleven meeleven met ons. Al deze mensen gaven ons allebei een kans op leven. En daarvoor ben ik onneindig dankbaar!

Intussen zijn we nu een jaartje verder. Ze maakt nog elke dag sprongen. Ze kruipt nu enthousiast rond, kan lachen en brabbelen als de beste en heeft me de charme van blonde haren eindelijk laten inzien. Ik kan maar één woord vinden dat heel deze rollercoaster omschrijft, dankbaar! In het kwadraat, exponentieel…

Lieve Lucille, mini heldin, mijn lichtje… Ik had nooit durven hopen dat het allemaal deze kant mocht opgaan, dat het allemaal zou goedkomen. Goedkomen, een woord dat ik na alles voor het eerst in de mond neem, durf te nemen. Je hebt me zoveel geleerd. Ik leerde dankbaar te zijn voor wat mag zijn, ik leerde genieten van de allerkleinste dingen, ik leerde omgaan met angst, ik leerde relativeren, ik leerde echt graag zien en graag gezien te worden. Ik leerde zoveel, ik niet alleen, allemaal dankzij jou. Dankzij dat kleine embryootje dat besloot te willen vechten tegen mijn lichaam.

Lieve Lucille, fijne verjaardag!

Vandaag is het dan zover… Het einde van mijn bevallingsverlof. Wie de situatie een beetje volgde, weet dat het dat niet was en er vooral een periode aankomt van aansterken nu en hopelijk in de toekomst ook echt genieten. Hoe leuk de plaatjes soms kunnen zijn, ze waren vanuit mijn living, vanuit mijn zetel. De enige plek buiten de slaapkamer waar ik de maanden met Lucilletje heb vertoefd.

Maar ik neem ook afscheid van mijn lijf. Het lijf waar ik zo kwaad op ben, maar ergens ook zodanig gestretcht heeft, waardoor bovennatuurlijke krachten boven kwamen. Er was de grote bloeding, de placenta previa, de placenta percreta, de tetralogie van Fallot, de zwangerschapsdiabetes, de bevalling met een achtergebleven placenta en de drie maand post partum die mij enkel een periode van extreme ziekte hebben bezorgd. Neen, genieten zat er niet in… Toegegeven die 4 maanden in het ziekenhuis hakten er mentaal ook goed in.

Deze week was enorm heftig. En nu mag ik zeggen dat ik afscheid neem van dat zwangere lijf van mij. 1 foto, onder druk van de allerliefste vroedvrouw ever. Ze had gelijk, die heb ik… Zoals ze trouwens altijd gelijk had, ook al voelde ze dat ze het ook soms allemaal niet meer kon vatten. Maar zwanger zijn, nooit meer! Dat het niet mijn dada was, was al duidelijk anno 2013, met een kleine opflakkering in 2018. Maar hier laat ik los.

Wat begon met weer nog meer pijn, met tot 2 handen vol aan medicatie per dag, kon zo niet blijven. Ik nam contact op met mijn huisarts, want het weekend afwachten durfde ik niet. Verdict? Ontstekingswaarden… het was begonnen in mijn hoofd. De utopie van de placenta te laten resorberen gedurende een klein jaar, viel voor mij volledig aan diggelen. Maar na het weekend zakten de waarden. We namen de antibiotica zoals het hoort de week door en op vrijdag stopten we. Ik leek weer wat geloof te hebben. Maar op zaterdag voelde ik me terug zwakker, zondag doodziek en tegen de avond mochten we alweer een ritje spoed uz afvinken. De ontstekingswaarden stonden alweer fenomenaal hoog. Ik zou andere antibiotica krijgen en toch blijven. Nog een stokje vlug door de neus… rewind… stokje bleef steken, ik had mezelf niet meer onder controle. Nog steeds zit ik in met de vroedvrouw van dienst. Alweer een toppertje! Het schaap zit er wellicht nog mee als ze eraan terug denkt.

Ik ging rustig de nacht in met de pijnstilling, tot plots ‘s morgens de arts helemaal ingepakt mijn kamer binnenkwam. Ik grapte nog of ze naar de maan ging. COVID… dat moest er nog bijkomen. De helden thuis inclusief mini heldin de quarantaine in en ik zou de rest van dit parcours verder alleen moeten doen. Men besloot de operatie maandag alsnog in te plannen, maar toen bleek dat het van kwaad naar erger ging, hebben ze toch moeten ingrijpen donderdag. Die dagen waren hels, maar toegegeven zonder de onvoorwaardelijke steun van de vroedvrouw van het jaar (ik meen het, voor mij moet ze dat zijn) en de psychologe was het niet gelukt.

Ik ging van onderzoekstafel naar onderzoekstafel, ok’s binnen. Bij het steken van de longline, herinner ik mij enkel het rauwe geluid, het prachtige oergeluid, dat door merg en been ging, telkens een baby de kamer ernaast op de wereld kwam. Een geluid dat ik slechts 1 keer heb mogen meemaken dankzij mijn kleine held.

Ik ging het ok in en werd zaterdag terug wakker, nog geïntubeerd. Geloof me, wakker worden terwijl ze daar een buis uit je strot halen, er zijn aangenamer activiteiten. Intussen ook een maagsonde, neusbrilletje, een plankje rond mijn arm gewikkeld om alle draadjes gestrekt te houden, een blaassonde, een drain, een centraalkatheter en nog een buisje door mijn pols om de bloeddruk te meten. Ik denk dat ik het zo wat moet gehad hebben. Maar het leven als prematuur moeten we echt niet onderschatten. Alles wat mijn dochter moest meemaken, leek een staaltje te geven aan mij. Hoefde nochtans echt niet hoor!

Daar lagen we dan op het brandwondencentrum, iz lag al vol covidpatiënten. Ohja, na 2 dagen nog 2 testen ondergaan en had ik de infectie doorgemaakt, maar intussen zaten ze daar thuis vast…

Gelukkig was ik niet altijd helemaal alleen en kon mijn mama er af en toe zijn. En lang leve videocalls van zodra ik op een gewone kamer lag. Maar het voelde raar, apart en vooral heel onnatuurlijk. Hun eerste testen brachten 1 besmetting bij de kleine held en na de quarantaine bleek iedereen negatief. Ik wil de discussie van het al dan niet prikken hier bewust niet aangaan, maar laat ons zeggen dat die COVID het minste van onze zorgen was.

Het verdict bij ontwaken was dat het monster verwijderd is incl. baarmoeder, blijkbaar geen halve dag te vroeg, ik zou niet beter geworden zijn, een geraakte blaas en een bloedvat naar mijn linkerbeen. Vraagt allemaal wat opvolging, maar daar wil ik liever niet te diep op ingaan.

De eerste dagen op mijn kamer waren hel, de pijnstilling raakte maar niet op punt en ik zag mezelf wegzakken. Dit is een strijd die ik niet langer wil voeren.

Klinkt dramatisch, maar ik heb de dood in de ogen gekeken. Ik kan het moeilijker verwoorden dan anders. Misschien komt dat nog, misschien ook niet. Maar afschrijven werkt voor mij. Intussen zijn we dag 6 en zet ik elke dag letterlijk en figuurlijk mini stapjes. Gisteren was eindelijk de dag aangebroken dat ik mijn gezin terug in de armen kon sluiten. Het enige wat nu voor mij telt, is thuis verder aansterken en genieten van heel erg kleine dingetjes samen. Die operatie voor mijn mini heldin nog goed doorkomen en verder… Wij 5, compleet, zoals het hoort, maar met net iets te veel moeite naar mijn gevoel…